وى ، از مشايخ نجاشى بوده ، و گاهى از او به ابو عبد اللّه حمربى « 1 » و گاهى هم بدون كنيه از وى نام برده‌اند . شيخ ابو عبد اللّه از حسين بن احمد بن مغيره و محمّد بن هارون كندى و ديگران روايت مىكرده است . يادآورى مىشود ، مؤلفان رجال ، در آثار خود ، ترجمه مستقلى براى او منعقد نساخته‌اند . آرى ميرزا محمّد استرآبادى در دو رجال كبير « 2 » و وسيطش از وى نام مىبرد و سيد امير مصطفى نيز در باب ( كنى ) به عنوان ابو عبد اللّه خمرى ، ياد كرده و نام او را متعرض نشده است « 3 » . سپس در همان باب به اختلاف نسخه‌ها كه مربوط به لفظ ( خمرى ) اشاره كرده است . نجاشى ، در رجال ص 54 در ترجمه حسين بن احمد بن مغيره ، اظهار داشته است از آثار او كتاب عمل السلطان است كه ما آن را به توسط شيخ صالح ، ابو عبد اللّه بن خمرى در سال 400 هجرى در نجف اشرف از وى روايت مىكنيم . حسين ( بن ) جعل متكلم بصرى كتابى در جوار رد الشمس تأليف كرده و ابن شهرآشوب در معالم العلماء ص 42 به اين تأليف اشاره نموده است . مؤلف گويد : ظاهر آن است كه وى از اعلام اماميه باشد . براى اينكه ابن

--> ( 1 ) - به خط مؤلف به ضم حاء به نقطه ، ضبط شده است - م . ( 2 ) - منهج المقال ، ص 390 . ( 3 ) - نقد الرجال ، ص 392 .